قبل از هر چیز باید گفت که خط فارسی وجود ندارد و آنچه ما استفاده میکنیم خط عربیست . بسیاری ایراد میگیرند به نوشتن فارسی با الفبای انگلیسی یا همان پنگلیش که در اس ام اس ها میبینیم . غافل از اینکه کاری که خود میکنند هم تفاوتی با آن ندارد نوشتن مطلب زبان فارسی با رسم الخط عربی . برای همین همه تعصباتی به این خط وجود دارد نادرست و بی پایه است .
نگارش عربی قدیم نه نقطه داشته و نه علامت های صداگذاری.اعراب پیش از اسلام خود هم خط و نگارش نداشته اند و از نگارش اقوام دیگر الفبا را گرفتند. عرب 26 حرف را تلفظ میکرد ولی الفبای قرضی 15 حرف بیشتر نداشت برای همین مجبور شدند برای یک حرف بیش از یک نقش قایل شوند مثلا شکل ” ح ” برای صداهای ح ج خ بکار میرفت نقطه ای هم در کار نبود و برای شناخت این تلفظ فقط آشنایی خواننده به متن و کلمه کمک میکرد. بعد از اسلام و با مسلمان شدن غیر عربها و رواج غلط خواندن متون عربی توسط آنها نقطه گذاری و علامت گذاری به خط عربی اضافه شد و از آن موقع بود که نگارش خ و ج و ح تفاوت میکند.
بعدها هم که خط پهلوی منسوخ شد و جایش را به خط عربی داد ایرانیان از همین خط استفاده کردند و به همان روش برای صداهایی که کم آمده بود حرف جدید ساختند و 4 حرف گ چ پ ژ هم به آن خط اضافه شد به اسم خط فارسی با 32 الفبا بدون حروف صدا دار. آن موقع هم شاید ایرانیان با این خط برخوردی مثل برخورد امروز ما با خط پنگلیش یا خط اس ام اس و چت داشتند و آنرا غریبه میپنداشتند اما این خط جا افتاد و متاسفانه امروز ایرانیان بسیاری به این خط تعصب هم میورزند.
اعراب برای صدای ز چندین تلفظ مختلف دارند حروف ض ز ظ ذ در عربی هر کدام تلفظ متفاوتی دارند و مثلا یک عرب با شنیدن هر کدام میداند کدام حرف را بنویسد. در حالیکه ما در گویش فارسی یک تلفظ برای ز بیشتر نداریم و اگر به فارسی زبانی بگوییم که بنویس ز نمیداند کدام را بنویسد ز یا ض یا ذ یا ظ؟! وقتی یک حرف و یک تلفظ داریم چرا باید چند نوع آنرا بنویسیم؟ میگویند مردی زنش را میزد از او میپرسند چرا زنت را میزنی میگوید که نمیدانم اگر میدانستم که میکشتمش ! بله ما نمیدانیم چرا هزار جور یک حرف را مینویسیم شاید تنها فایده اش اینست که نمره دیکته بچه های دبستانی کمتر شود و درسشان سنگینتر چیزی که حتی برای بسیاری از بزرگسالان هم هنوز سخت است و جا نمی افتد . چرا که دلیلی ندارد. طهران یا تهران ؟ چرا طهران و چرا تهران؟
یکی از مشکلات دستور زبان فارسی همین هم هست فکر میکنیم چون مینویسیم ضعیف باید اسم مفعول را از گرامر زبان عربی بگیریم و بگوییم مضعوف و نه ضعیف شده . اگر مثلا ضعیف را ذعیف مینوشتیم و ضعف را ذعف و ریشه ها و گرامر عربی را کنار میگذاشتیم از شر کلمات زشتی مثل مستضعف هم راحت میشدیم و نیازی نبود هر بار برای ساختن اسم فاعل ببینیم لغت عربیست یا فارسی بعد ببینیم به گرامر فارسی مراجعه کنیم یا عربی. گرامر فارسی ساده و روان است اما متاسفانه ضمیمه اش چند برابر خودش است گرامر زبان عربی! باید با لغات وارداتی مثل لغات فارسی برخورد کرد حتی اگر اسم فاعلی داریم که از عربی آمده مثلا عادل نباید به ریشه عربی و گرامر عربی برگشت و هزاران لغت دیگر هم به دنبالش کشید عادل یک لغت ثابت وارداتیست به معنای دادگر و نه اسم فاعلی بر وزن فاعل و از ریشه عدل!
خط و زبان همیشه در حال پیشرفت و تغییر بوده اگر اینور نبود باید همچنان از خط هروگلیف مصری و یا خط میخی باستانی استفاده میکردیم در حالیکه خط باید با روزگار نو شود و ساده تر شود چرا که رسالتش نگارش پیامهای انسانی است. تعصبی هم در کار نیست امروز اگر نمیتوانیم خط میخی هخامنشی و سنگ نبشته های باستانی را بخوانیم نیازی نیست برای از دست دادن قدرت خواندن دست نوشته های دوران قاجار دل بسوزانیم هر چند خواندن آنها هم همیشه برای علاقه مندانش ممکن خواهد بود
حداقل تغییر نگارش فارسی میتواند حذف حروف زاید باشد . ما از بین چهار الفبای ز ذ ض ظ فقط به یکی احتیاج داریم از س ص و ث یکی را میخواهیم و خط ساده تری خواهیم داشت. خواندن چنین نگارشی سخت نخواهد بود و روان شدنش برای مردم زمان بر نخواهد بود وقتی یاد گرفتیم چهار نوع ز بکار ببریم بدون اینکه تفاوتی لفظی برایمان داشته باشند خلاصه کردن آن در یک حرف مشکلی ایجاد نخواهد کرد :
قول زاغ و غزل مرغ چمن هر دو یکی است
نغمه بلبل و غوغاي زغن هر دو یکی است
این ندانسته که قدر همه یکسان نبود
زاغ را مرتبه مرغ خوش الحان نبود
قول ذاق و قذل مرغ چمن هر دو یکی است
نقمه بلبل و قوقاي ذقن هر دو یکی است
این ندانسته که قدر همه یکسان نبود
ذاق را مرتبه مرق خوش الهان نبود
یا
صد باغ بهار است و صلای گل و گلشن
گر خوشه یک باغ نچیدیم نچیدیم
سد باق بهار است و سلای گل و گلشن
گر خوشه یک باق نچیدیم نچیدیم
بدون هرف اذافه هم میتوان به تمامی معنی را دریافت و اهتیاجی به اذافه بار نیست.شاید جا افتادنش بیش از یکهفته هم وقت نبرد
تنها مشکل از بین رفتن هنر خوشنویسی است که هم میتواند به عنوان یک نگارش سنتی باقی بماند و هم اینکه این هنر قابلیتهای هنری نگارش جدید را در خود ایجاد کند
امیدوارم روزی تعسبات روی این خت وارداتی کمتر شود تا هداقل امیدی به اسلاهش فراهم شود. بدون اسلاه نگارش چندان هم امیدی به اسلاه زبان نیست. شاید فرست هذف هرفهای زشتی مثل غ ظ ث ز و جایگزینیشان هم فراهم شود. مسله ای که بالاخره اتفاق خواهد افتاد و این نگارش نگارش ابدی فارسی نخواهد ماند
هیچکس نمیتواند زمان را متوقف کند
