داریوش

UPDATED: تیر ۸۸

در سالیان اخیر ما ایرانیان کمترین ارتباط را با جهان خارج از کشور داشته ایم. فیلمهای سانسور شده، سریالهای سانسور شده و آنهم از کشورهایی مثل کره و … ما را از جو غالب جهان دور کرده است. ماهواره هم که ممنوع است، سفر خارج از کشور هم چندان مقدور نیست مگر برای چند روزی. واقعا برای یک ایرانی امروزی از نظر من لازم است که با فرهنگ و شیوه زندگی و کار جوامع دیگر با خبر شود. قبل از اینکه روند جهانی شدن سیل شود و دیوارهایی را که ما ساختیم بشکند و همه ما را ببرد بهترست خودمان کاری کنیم. غیر از اینترنت یکی از راههای خوبی که اخیرا باز شده سریالهای خارجیست که خوشبختانه امروزه به راحتی در دسترس است و میتوان کل یک سریال را در یک یا دو دی وی دی با قیمت ارزان خرید. توصیه میکنم به جای اینکه وقت تلف کنیم و سریالهای درجه چند کره ای و عربی و ترکی را که از تلوزیون پخش شده دوباره ببینیم روی بیاوریم به سریالهای آمریکایی که هر قسمت از هر کدام چه از نظر هنری چه داستان چه سرمایه به کار رفته چندین برابر فیلمهای سینمایی ما هستند. هم برای بهبود افکار و عقایدمان خوبست و هم اینکه تازه خواهیم فهمید که سریال یعنی چه. یاد سریال پلیس جوان به خیر، خانواده این سریال را مرتب میدید ولی من که از هر ۱۰ قسمت یکی را میدیدم هیچوقت از داستان عقب نبودم بس که آب بسته بودند به داستان! واقعا هر ۱۰ قسمت یکبار مطلب جدیدی در سریال مطرح میشد. جدا از آن ضعفها و مشکلات همیشگی که سریالهای ایرانی دارد و پیامهای سخیفی مثل اینکه دو زنه بودن چقدر کار خوبیست و غیره ، از نظر فرهنگی هم ما را ضعیف میکنند. دموکراسی و آزادی که دم از آن میزنیم را هنوز نمیشناسیم، حداقل خوبی این سریالهای خارجی اینست که به ما یاد میدهد که زندگی در یک جامعه آزاد و دموکرات چگونه میتواند باشد.

سخن کوتاه کنم که هر که هستید و هر چه هستید و هر ادعایی که دارید ؛ حتی (بر فرض) اگر فکر میکنید که برترین فرهنگ و جامعه جهان را دارید،یا برترین ضریب هوشی جهان را دارید ،برترین نظام اخلاقی تاریخ را دارید ، بیش از همه ملتها و مردم دنیا میفهمید و بقیه مفسد و منحط و مبتذلند، باز بهتر است که نگاهی به دیگران هم بیاندازید اگر به خودتان مطمئنید که با نگاه کردن یک فیلم و سریال نباید دنیایتان به هم بریزد؛ پس بهتر است که بدانید که در جوامع غربی چه میگذرد؛ صنعتی شدن و آزادی و دموکراسی یعنی چه و نگران نباشید اگر چیزی بدست نیاورید چیزی از دست نخواهید داد، حداقل اینست که زبانتان خوب میشود.

سریالهایی که باید دید:

Friends

داستان زندگی ۶ دوست در آمریکاست. سریال بسیار کمدی و خنده دار است، فرهنگ و شیوه زندگی آمریکایی در آن به خوبی پیداست، احترام به دیگران و عقاید و تصمیماتشان ستودنیست. دموکراسی در زندگی به بهترین شیوه در این سریال پیداست. سریال هرگز خسته کننده نخواهد شد، این سریال طی ۱۰ سال پخش شده، برعکس سریالهای طنز ۹۰ شبی ایران که یک هفته برنامه ریزی میکنند و ۹۰ روز سریال پخش میشود. این سریالها هر سال ۲۴ قسمت ضبط و پخش میشده و بقیه سال صرف نوشتن داستان و برنامه ریزی شده است به همین دلیل سریال و داستانها بسیار عمیق است. اگر به سریال پاورچین مهران مدیری به عنوان کمدی ترین سریال ایرانی نمره ۱۰ بدهیم، بی شک این سریال نمره ۲۰ خواهد گرفت.

توضیحات بیشتر به زبان انگلیسی

LOST

سریال گمشدگان یک سریال تخیلی است که فضایی زیبا و رمز آلود دارد. تا حالا ۵ فصل از این سریال پخش شده که ۲ فصل اول آن واقعا معجزه است. موضوع از این قرار است که یک هواپیما از استرالیا به سمت آمریکا حرکت میکند و در بین راه دچار حادثه شده و عده ای نجات میابند و در جزیره ای پیاده میشوند برخلاف انتظار کسی هم برای نجاتشاتشان نمی آید، جزیره محلی جادویی است که همواره رویدادهای عجیبی در آن اتفاق می افتد که بیننده نمیتواند ادامه ماجرا را حدس بزند. جزیره جزیره زیباییست و داستان هم کشش عمیقی دارد و به جز چند قسمت از فصل سوم سریال افت ندارد و بیننده را جذب میکند. میتوانم بگویم که مشابهی برای این سریال در ساخته های وطنی و سریالهای پخش شده در صدا و سیما وجود ندارد و پس از دیدن این سریال تازه میتوان فهمید که سریال یعنی چه و چگونه یک سریال میتواند در بین ۱۰۰ کانال تلوزیونی آزاد بیشترین بیننده را از آن خود کند؛ بدون اینکه کسی را مجبور کنند که فقط کانالهای ما را ببینید.

توضیحات بیشتر به زبان انگلیسی

Prison break

سریال فرار از زندان یک سریال پلیسی داستانی و معما گون است. داستان دو برادر است که یکی بیگناه به اعدام محکوم میشود و برادر دوم با نقشه ای حساب شده به همان زندان میرود که برادرش را از زندان فراری دهد. سریال یک سریال خوب و سرگرم کننده و پر از ایده های نو و جذاب است؛ سریال روند رو به رشدی دارد، ۴ فصل از این سریال تا حالا ساخته شده و فصل ۴ پایان سریال هم هست. سریال از قسمت اول سریال هر بار بهتر میشود و اوج سریال فصل دوم و چهارم آنست. نکته جالب اینست که این سریال بدون اینکه متهم به براندازی! و توهین و رابطه با عوامل بیگانه شود به راحتی کل سیستم قضایی و جاسوسی و پلیس آمریکا را زیر سوال میبرد و افرادی از این سیستمها را نشان میدهد که دست در کار خلاف دارند حتی پای سخنگوی کاخ سفید هم وسط می آید. بیچاره مهران مدیری که یک قسمت از سریال جایزه بزرگ به سرباز وظیفه ای یک عدد هزاری داد و گفت برو برای بچه ها نارنگی بخر! میگفتند که ظاهرا به خاطر همان جمله یک شب باز داشت شد. در حال حاضر از نظر من بهترین سریال موجود هست چون خوشبختانه در ۴ فصل به اتمام میرسد و به مرحله افت و آب بستن به داستان هم نمیرسد

توضیحات بیشتر به زبان انگلیسی

HEROES

سریال قهرمانان، سریالی تخیلی و فانتزیست. ۳ فصل از سریال ساخته شده که فصل اول واقعا عالیست البته در فصلهای بعدی افت دارد ولی فصل اول واقعا بی نظیر است. این سریال تقریبا از اکثر فیلمهای تخیلی هالیوودی مثل ۴ شگفت انگیز و ایکس من و غیره جذابیت بیشتر و داستان گیرا تری دارد به گونه ای که معمولا همه کسانیکه از روی دی وی دی این سریال را دیدند فصل اول را در دو یا سه روز تمام کرده اند.
شاید بیش از اینکه سریال باشد یک فیلم سینمایی طولانی است که البته طولانی بودنش را متوجه نخواهید شد.
توضیحات بیشتر به زبان انگلیسی

NIP/TUCK

داستان دو جراح پلاستیک است که شاید موفقیتش را حداقل در شروع مدیون جاذبه های جنسی سریال باشد، اما داستان سریال هم به نوع خود جذاب است به خصوص در فصل دوم و سوم که پای یک انسان روانی به میان می آید و چندین بار هم بیننده را گول میزند به شخصه حدس زدن این دو فصل سریال برای من ممکن نبود و این قدرت داستان و کارگردانی را میرساند. کارگردانی که میتواند شما را گول بزند که پایان داستانش را ندانید بی شک کارگردان قدری است.

توضیحات بیشتر به زبان انگلیسی

Scrubs

سریال کمدی و بیمارستانی است. موضوع سریال دوره طرح چند دکتر تازه فارغ التحصیل شده است که در یک بیمارستان دورشان را میگذرانند. من این سریال را وقتی دیدم که سریالهای بالا را دیده بودم و در انتخاب سریال هم سختگیر شده بودم. حقیقتا اگر مدتی فیلم و سریال سطح بالا ببینید دیگر دیدن سریالهای متوسط برایتان عذاب میشود. اما بی سریالی باعث شد به دیدن این سریال ادامه بدهم شاید اگر آن موقع سریال جدید خریده بودم دیدن این سریال را ادامه نمیدادم. فصل اول سریال چندان قوی نیست. فصل دوم هم متوسط است اما از فصل سوم سریال متحول میشود. سریال به خنده داری سریال فرندز نیست ولی بسیار جالب و کمدیست. نقطه قوت سریال دید مثبت نویسندگان و کارگردان سریال به زندگیست. سریال شاد است و روحیه بخش، حتی از طنز تلخ و سیاه هم خبری نیست، داستانها بیشتر نمایشگر زیباییهای زندگی و خوبیهاست، پایانهای سریال معمولا شیرین است و از دیدن سریال میتوان لذت بسیار برد و روحیه گرفت. دیدن این سریال را به شدت توصیه میکنم فقط کافیست از فصل اول و دوم سریال به سلامت بگذرید یا خلاصه دو فصل اول را ببنید. البته رها کردن دو فصل اول هم خوب نیست چون داستانها به هم مربوطند اما از فصل سوم به بعد با سریال فوق العاده و کم نظیری طرف هستید. از دستش ندهید.

توضیحات بیشتر به زبان انگلیسی

Naruto

در آخر میرسیم به ناروتو. ناروتو در واقع یک انیمه (یا انیمیشن) ژاپنی هست. من اصلا از طرفدارهای انیمیشن نیستم ولی باید بگم این خود ناروتو بود که من را جلب کرد نه اینکه من دنبالش باشم. کمتر شده من سریالی را دوباره ببینم سریالها همینقدر که داستانشون مشخص میشه برای من تمام شده هستند حتی کمتر فیلمی بوده که بخواهم دوباره ببینمش ولی بعضی از قسمتهای ناروتو را چندین بار دیدم. داستان زیباست و کمدی خفیفی هم دارد صحنه های شاد و غمگین و احساسی هم کم ندارد، با این انیمیشن هم شاد شدم و هم گاهی ناراحت و این نشان از قوی بودن داستان است موزیک متن انیمه فوق العاده است. دو ورژن زبان ژاپنی با زیرنویس و ورژن دوبله انگلیسی دارد که انیمیشن ژاپنی خیلی جلوتر هست متاسفانه دوبله انگلیسی ۱۰۰ قسمت عقبتر هست. انیمه و حتی داستان هنوز در حال پخش و نوشتن هست حدود ۲۰۰ قسمت انگلیسی و شاید ۳۰۰ قسمت ژاپنی فعلا موجود است که البته با انگلیسی اش بیشتر میشود رابطه برقرار کرد. قسمتها هم کوتاه هستند هر قسمت حدودا ۱۵ دقیقه است. در حال حاضر از Carton network و چند کانال دیگر در حال پخش هست.

سریالهای دیگری هم هستند که سریالهای خوبی هستند اما فکر میکنم سریالهای بالا واقعا برای ماهای چشم و گوش بسته (از نظر جهانی شدن) لازم و حیاتی است.
چون هدف این وبلاگ تبلیغات فروش نیست، معرفی فروشنده سریالها کار جالبی نیست. اما خوشبختانه در اینترنت با کمی جستجو میتوان این سریالها را با کیفیت خوب و زیرنویس انگلیسی یافت.

در صورتیکه موبایل خوب و برنامه مناسبی هم در اختیار داشته باشید میتوانید ساعات مرده خودتان را به این وسیله پر کنید. چون هر قسمت سریال معمولا بین یک ربع تا حداکثر ۴۰ دقیقه است با یک گوشی مثلا سری N نوکیا به راحتی میتوان این سریالها را دید.

لیستی از محبوبترین سریالهای در حال پخش را میتوانید از سایت imdb ببینید.

این سایت هم اسامی معروفترین و پربیننده ترین سریالهای در حال پخش را دارد:

http://www.tvshowsdirectory.com/

این مطلب را در سایت ایرانیان انگلستان دیدم. از مطالبی است که دوست دارم یک کپی از آن در وبلاگم باشد.
پورپیرار کسی نیست که برایش انرژی حرام کرد و چند خطی نوشت ولی حالا که کس دیگری اینکار را انجام داده با ذکر منبع بازگو مینمایم:

از دوستان خوبم در صفحه ی پیامها از ناصر پورپیرار یاد کرده بودند که شایسته دیدم یادداشت زیر را برای شما بگذارم تا با اندیشه های این ابر مرد تاریخ آشنا شوید.

گستاخی و بی‌شرمی «ناصر پوپیرار» که وجودش ننگی ابدی برای ایرانیان است و شعور و قلم‌اش را یک جا به دشمنان این مرز پرگهر باخته و فروخته است، هر ایرانی آگاه و آزاده‌ای را متأثر، و وادار به اعتراض و واکنش می‌کند. «ناصر پورپیرار» کسی است که با انتشار زنجیره‌ای کتاب‌ها و یادداشت‌هایی، بدعت چرکین اهانت و جسارت به تاریخ و هویت و مفاخر ایران بزرگ را بر جای نهاد و خوراکی مناسب را برای نشخوار محافل نژاد‌پرست و وطن‌فروشی چون «پان‌ترکیست‌ها» و «پان‌عربیست‌ها» فراهم ساخت.

پورپیرار کیست؟

گزافه‌گویی‌ها و خیال‌بافی‌های پورپیرار در مجموعه نوشته‌هایش، بر سه محور استوار است: ۱٫ تحسین و تقدیس اعراب ۲٫ وحشی و پلید توصیف کردن تاریخ و تمدن ایران باستان (اعم از دین زرتشت، و دودمان‌های هخامنشی تا ساسانی) ۳٫ بدنام کردن مفاخر ملی و دانشمندان شهیر ایرانی؛ از فردوسی بزرگ تا روان‌شاد زرین‌کوب.
اما تلاش اصلی و عمده‌ی پورپیرار «نشان دادن توطئه‌ی یهود در جهت جعل و تحریف تاریخ ایران و نابودسازی اعراب» است!! او می‌گوید تمام حوادث و روی‌دادهای مربوط به تاریخ ایران باستان به دست یهودیان شکل گرفته و هر آن چه از تاریخ و تمدن ایران پیش از اسلام بر جای مانده است، همگی حاصل کوشش و چاره‌جویی یهودیان بوده است!! پورپیرار عقیده‌ی رایج و مورد اجماع مورخان را مبنی بر این که «اقوام آریایی در هزاره‌ی نخست پیش از میلاد از سرزمین‌های آسیای میانه به نجد ایران راه یافتند و یکی از این اقوام آریایی به نام «پارس» در سده‌ی ششم پیش از میلاد تمدن و امپراتوری بزرگ و جهان‌گیر هخامنشی را بنیان نهادند» نمی‌پذیرد و می‌گوید: «هخامنشیان که در واقع قومی اسلاو (!!) بودند و در دشت‌های جنوب روسیه و اطراف دریای سیاه می‌زیستند، از جانب یهودیان تبعیدی در بابل اجیر شدند تا آنان را از اسارت در بابل برهانند. این اسلاوها به رهبری جنگجوی خون‌خواری به نام «کورش» از زیستگاه خود در اطراف دریای سیاه یک‌سره به سوی بابل تاختند و پس از شکست دادن بابل و آزادی قوم یهود، به اذن و فرمان یهودیان شروع به قتل و غارت و جنایت و ویران‌گری در سراسر خاورمیانه نمودند و تمام این پهنه را برای یکه‌تازی قوم یهود، از آثارتمدن‌های سابق محو و زدوده ساختند» (!!). پورپیرار تصویری که مورخان و باستان‌شناسان از عظمت و شکوه تمدن هخامنشی (و به طور کلی ایران باستان) ارائه می‌کنند نمی‌پذیرد و با نادیده گرفتن انبوه آثار مربوط به تمدن هخامنشی که از آسیای میانه تا مصر گسترده است، این همه را حاصل جعل و فریب یهود می‌داند و می‌گوید که هخامنشیان جز قتل و ویرانی هیچ دست‌آورد دیگری نداشته‌اند و اساساً دچار ضعف و فقر فرهنگی و عقلی بوده‌اند (!!). اما جالب این است که یگانه سند مورد تمسک پورپیرار برای تولید این همه توهمات باطل و تمسخرانگیز مبنی بر این که «کورش و مردمان‌اش اسلاو‌هایی بوده‌اند که از جانب یهود برای آزادی خود و نابودی بابل اجیر و خریداری شده و پیش از آن هیچ اثر و حضوری در تاریخ و تمدن بشری و نجد ایران نداشته‌اند»، اشاره‌ای‌ست در تورات و در کتاب ارمیای نبی (!!!). پورپیرار در حالی که پیوسته یهودیان را به فریبکاری و دروغ‌بافی محکوم می‌کند، به ناگاه اشاره‌ای نامربوط در تورات برای‌اش ارزش و اعتبار و سندیتی عظیم و سترگ می‌یابد. اما در کتاب ارمیا فقط گفته می‌شود که «قومی [که از آن نامی هم نمی‌رود] از سوی شمال به بابل هجوم خواهد آورد» (!!). حال نمی‌دانم چگونه پورپیرار از این عبارت نامربوط نتیجه گرفته است که «هخامنشیان اسلاو تبار! به عنوان بازوی نظامی یهود، با پول و امکانات بنی اسراییل، از میانه‌ی استپ‌های روسیه و از پیرامون دریای سیاه به منطقه فراخوانده شدند تا به ویران کردن دست‌آوردهای پنج هزار ساله‌ و به انقیاد درآوردن مردم پیشرو و ممتاز شرق میانه، زمینه‌ی برتری، امنیت و سلطه‌ی یهودیان مأیوس و اسیر را بر حوزه‌ی جغرافیایی اورشلیم فراهم آورند و سپس به لطف همین یهودیان، نام و جایی در تاریخ یافتند» (!!). حال اگر ما آن اشاره‌ی ارمیا را زیاد جدی بگیریم و آن را از مقوله‌ی اسطوره‌های دینی نپنداریم، تنها معنایی که می‌توانیم از آن به دست آوریم این است که لشکر کورش از سمت شمال به شهر بابل وارد شده بود. همین! جالب این که در بخشی دیگر از تورات، (کتاب اشعیای دوم) کورش «عقاب شرق» خوانده شده، گفته می‌شود که وی برای برپایی عدالت از «شرق» برانگیخته شده است. از سوی دیگر، پورپیرار کم‌بود اسناد مربوط به اوایل دوران هخامنشی (که ناشی از دیرینگی این قوم و نهب و غارتی است که در طول سالیان از سوی بیگانگان مهاجم بر این کشور وارد شده است) و نیز وجود برخی تحریفات تاریخی (مانند برساختن داستان گئومات و دودمان تراشی از سوی داریوش کبیر که به جهت مشروعیت بخشیدن به سلطنت خویش انجام داده بود) را اسناد و دلایلی حاکی از جعلی و قلابی بودن دودمان و تاریخ و تمدن هخامنشی دانسته است، اما وجود انبوه اسناد تاریخی و شمار فراوان آثار باستانی که در سراسر پهنه‌ی آن امپراتوری بزرگ در طول ده‌ها سال گذشته به دست آمده، به خوبی پرده از عظمت و شکوه و حقانیت تمدن هخامنشی برمی‌دارد و خیالات خام و توهمات باطل پورپیرار را به سادگی نقش بر آب می کند
پوپیرار ـ این مورخ کبیر ـ در ادامه‌ی یاوه‌گویی‌های جاهلانه‌ی خود می‌گوید: «کورش و دیگر هخامنشیان تمام تمدن‌های باستانی خاورمیانه (از سومر تا آشور و ایلام و بابل!!) را یک‌سره نابود و ویران کرده و امپراتوری آنان از خون و بر خون برآمده بود» (!!). و باز یگانه سند او برای این ادعای تهی‌مغزانه که از قماش همان سند قبلی اوست، گفتاری است در تورات (کتاب ارمیا) که در آن از زبان یَهُوَه (خدای بنی اسراییل) گفته می‌شود: «من رودخانه‌ها و چشمه‌های بابل را خشک خواهم کرد. این سرزمین به ویرانه‌ای تبدیل خواهد شد و حیوانات وحشی در آن زندگی خواهند کرد !!» [۱]. اما پورپیرار از فرط جهالت و شتاب‌زدگی در انجام دادن مأموریت محول شده به خود، ندانسته است که سومریان، ماناها، لولوبی‌ها، اورارتوها، اکدی‌ها، کاسی‌ها و بسیاری دیگر از تمدن‌های کهن خاورمیانه، ده‌ها بل که صدها سال پیش از برآمدن هخامنشیان، در پی انحطاط تدریجی و جنگ‌های فرسایشی نابود شده بودند؛ تمدن آشور به دست مادها و بابلی‌ها از میان رفته بود و تمدن ایلام نیز نه تنها هیچ گاه نابود نشد، بل که حیات آن تا عصر اشکانیان ادامه داشت. تنها تمدن باقی مانده، تمدن بابل است که فتح آن به دست کورش انجام یافت اما شگفتا که پس از دو سده کاوش در منطقه‌ی بین النهرین (بابل)، نه تنها هیچ اثری از ویرانی و غارت ناشی از چیرگی پارس‌ها یافته نشده، بل که اسناد فراوانی به دست آمده که به رواج و رونق اقتصادی و ترقی بابل در عصر هخامنشیان تصریح دارند[۲]. جالب است هنگامی که کورش کبیر در استوانه معروف خود می‌نویسد: «من با صلح وارد بابل شدم … و ویرانی‌های آن را آباد کردم. فقر آنان را بهبود بخشیدم. فرمان دادم که هیچ خانه‌ای ویران نشود و هیچ فردی از مسکن خود محروم نگردد. من صلح و آسایش را برای تمام انسان‌ها تضمین کردم …» [۳]؛ «آشور بَنیپل» پادشاه آشور درباره‌ی تهاجم ویران‌گرانه‌ی خود به ایلام می‌گوید: «در طول یک لشکرکشی من این سرزمین ایلام را به کویر و ویرانه تبدیل کردم. روی چمن‌زارهای آن نمک و بته‌ی خار پراکندم [تا آن جا که] ندای انسانی، صدای سم چارپایان کوچک و بزرگ و فریادهای شادی [مردم] به دست من از آن جا رخت بربست» [۴]. حال با چنین اوصافی جالب است که پورپیرار شاهان آشور و بین النهرین را دادگستر و مدافع حقوق بشر می‌داند و کورش کبیر را خون‌خوار و ویران‌گر!!!
یکی دیگر از ادعاهای رندانه و جاهلانه‌ی پورپیرار که مدام در تولیدات سفارشی وی تکرار می‌شود، این است که وی دودمان‌های هخامنشی تا ساسانی را «غیرایرانی» و «غیربومی» می‌خواند و دلیل می‌آورد که زبان و فرهنگ مثلاً هخامنشیان چون با تمدن بومیان این سرزمین مغایر است، پس ایشان «بومی» نیستند!!! پورپیرار کوشیده است با آمیختن برخی بدیهیات با پاره‌ای توهمات خود، ذهن خوانندگان را گمراه کند؛ اما این فرد جاهل نمی‌داند که غیر بومی بودن بودن آریایی‌ها در منطقه‌ی خاورمیانه، نکته‌ای بدیهی است و کشف دوباره‌ی آن (!!) از سوی پورپیرار، کمکی به وی نخواهد کرد. عموم مورخان و دانشمندان از ابتدا بر این باور بوده‌اند که اقوام آریایی و از جمله پارس‌ها، هرگز بومی این سرزمین نبوده‌اند بل که از آسیای میانه بدین پهنه مهاجرت کرده و سرانجام تمدن «ایرانی» را بنیان نهاده بودند. اما غیر ایرانی خواندن این اقوام، نهایت جهالت است چرا که واژه‌ی «ایران» (= جایگاه آریاییان) رهاورد همین اقوام پارس و پارت است و اطلاق عنوان «ایران» نیز بر این سرزمین که تا پیش از آن عرصه‌ی انحطاط تدریجی و جنگ‌های فرسایشی اقوام پراکنده و جداگانه‌ی به اصطلاح بومی بود، دست‌آورد همینان است. زبان، فرهنگ، تمدن و قومیت ما «ایرانیان» در مرتبه‌ی نخست، میراث و یادگار سترگ اقوام آریایی است و نه بومیانی که خود عامل نابودی خویش گشتند و اگر پارس‌ها میراث و موجودیت آنان را پاس نمی‌داشتند، هیچ نام و نشانی از ایشان در تاریخ بر جای نمی‌ماند.
اما یاوه‌ها و گزافه‌های تهی مغزانه‌ی پورپیرار بسی افزون‌تر و فراتر از نمونه‌هایی است که در بالا گفته شد. او می‌گوید: «پیش از اسلام، ایرانیان به هیچ دین رسمی، ملی و سراسری پای‌بند نبودند و اسلام نخستین دین، باور و ایمان ملی و سراسری ایرانیان ساکن این نجد است»!! پورپیرار «وجود زرتشت و دین وی را انکار می‌کند و کتاب اوستا را حاصل ترفند و فریب خاورشناسان عامی و دغل و جاعل» می‌داند!! او واژه‌ی پارس (= قوم پارس) را «گدا و ول‌گرد و مهاجم» معنا می‌کند و می‌گوید که «نام فارس باید از روی استان فارس برداشته شود»!! پورپیرار می‌نویسد «اعراب از همسایگان خردمند ایرانیان‌اند که هر چه را که اینک بدان می‌نازیم، از جمله ادب ممتاز ایرانی، تحفه‌ای است که عرب همراه اسلام به ایران سپرده است»!! او می‌گوید: «ظهور هخامنشیان در تاریخ و جغرافیای شرق میانه یک فاجعه‌ی بشری و حاصل آن، واپس ماندگی مردم بین النهرین و ایران بوده است»!! پورپیرار می‌نویسد: «ایران در این دوازده قرن [از ابتدای عصر هخامنشیان تا انتهای عهد ساسانیان] که در تیول سلسله‌های مهاجم بود، به مرکزی برای فرهنگ و حتا داد و ستد و تجارت اشتهار نداشت، خردمندی از این سرزمین برنخاسته و تاریخ جهان جز ردپا و جای زخم نیزه و شمشیر سربازان پارسی و جز ویرانه‌های سوخته، نشانه‌ی دیگری در حافظه ملل قدیم، از ایرانیان ثبت نکرده‌اند»!! او مدعی است: «سلطه درازمدت سه قوم مهاجم هخامنشی، اشکانی و ساسانی، بنا بر ماهیت وحشی و شمالی خود، جز ستیزه و خون‌ریزی، سوقاتی دیگری به این سرزمین نیاورده‌ است»!! وی می‌گوید: «کوشش خاورشناسان در سده‌ی اخیر تقریباً به طور کامل از مراکز و منظورهای سیاسی – مذهبی و به ویژه صهیونیسم هدایت می‌شده است و حاصل آن جدایی موجود میان مردم ایران و ملت‌های بین النهرین [= عراق؟!] است». پورپیرار می‌نویسد: «سعی یهود در پرداخت تاریخ ایران پیش از اسلام، در تلقین این باور بی‌بنیان صرف شد که تاریخ ایران در دوران سه سلسله هخامنشی، اشکانی و ساسانی، سرشار و مشحون از افتخارات ملی بوده است و عمده‌ترین کوشش یهود در بخش دوم تدوین تاریخ ایران، در این محور گردیده است که: آن تمدن ممتاز ایران پیش از اسلام، با ورود عرب و اسلام بر باد رفت و واپس ماندگی کنونی ایران و شرق میانه حاصل حضور و ظهور اسلام است»!! او مدعی است: «اگر غنایی در زبان پارسی به طور اعم، و البته تنها در بخش ادبیات مألوف آن می‌یابیم، فقط و فقط نتیجه‌ی ترک خط و زبان الکن و ابتر کهن ایران، به نام خط و زبان پهلوی، و گزینش خط و زبان شگفت، زاینده و گوهرمایه‌ی عربی است»!! وی می‌گوید: «از هر منظری که به هخامنشیان می‌نگرم، نتیجه‌ی ظهور آن‌ها در تاریخ تأسف‌بار است. حتا هجوم قوم مغول به جنوب، شکفتگی‌هایی را در روند اتحاد ملی و در فرهنگ و هنر قوم غالب و ملل مغلوب موجب شد. اما هخامنشیان و به دنبال آن‌ها اشکانیان و ساسانیان، جز ویرانی و توقف رشد در ایران و بین‌النهرین باقی نگذاردند و خود نیز پس از شکست، در تاریخ و جغرافیای مشرق زمین محو، گم و نابود شدند و اینک به عنوان یک قبیله، قوم و یا ملت، همان اندازه برای تاریخ ناشناس‌اند که از نخست بودند»!! پورپیرار می‌نویسد: «متأسفانه تسلط دراز مدت قلدری بی‌فرهنگانه و غارت، که بنیان آن را در شرق میانه بل که در جهان، هخامنشیان و جانشینان غیرایرانی آنان، اشکانیان و ساسانیان گذارده‌اند، حتا خلفا و حاکمان ایرانی پس از اسلام را در تنگناهای اجتماعی، به الگوبرداری از آن‌ها برگماشت»!! او مدعی است: «سازندگان اوستای پس از اسلام، با دست یابی به گنجینه‌ی لغت کافی، از طریق آشنایی با زبان عرب و در اثر گسترش فرهنگ و ارتباطات اسلامی، به طور کامل با متون بودایی، کنفوسیوسی، توراتی، انجیلی و قرآنی آشنا شدند و به سهولت توانستند با وام از این منابع، کتابی [= اوستا] برای دین تازه‌ساز [= زرتشت] خود تدارک ببینند»!!! و… اما اوج جهالت و خودفریبی پورپیرار در این است که نه تنها برای هیچ کدام از این تصورات و توهمات باطل و مضحک و اهانت‌بار خود دلیل و سند معتبری ندارد، بل که انبوه دلایل و اسناد خردپذیری که خلاف عقاید وی را اثبات می‌کنند، به ادعای این که برساخته‌‌ی یهود هستند، به راحتی مردود می‌شمارد و به کناری می‌نهد!!
آخرین نمونه‌ی یاوه‌گویی‌های پورپیرار، مقدمه‌ی ۱۰ صفحه‌ای او بر کتاب ارزش‌مند استاد محمد داندامایف به نام «تاریخ سیاسی هخامنشیان» است که در سال ۱۳۸۱ از سوی نشر «کارنگ» منتشر شده است. در این نوشته، وی پس از انبوهی رجزخوانی و مهمل‌گویی، سرانجام آماج حملات خود را متوجه «دکتر پرویز رجبی» کرده است؛ دانشوری که در جهت مقابله با تولیدات سفارشی پورپیرار، کتاب پرمحتوایی را به نام «هزاره‌های گم‌شده» (انتشارت توس) منشر نموده بود. پورپیرار در انتهای این یادداشت خود می‌نویسد: «چنین است که انتشارات کارنگ با پوزش بسیار، که خوانندگان را بار دیگر به خواندن پژوهش‌های بی‌ارزش خاورشناسان درباره‌ی تاریخ ایران می‌کشاند، وعده می‌دهد که تا زمان فرارسیدن فرصت گفت‌وگوی ملی و عالمانه درباره‌ی بنیان تاریخ ایران، هیچ کتابی که بافته‌های کهنه درباره‌ی تاریخ ایران را تکرار کند، منتشر نخواهد کرد»!!! اما این خبر، مژده‌ی مسرت بخشی است چرا که دیگر، کتاب‌های نفیس و درخشانی چنین، از آلوده شدن به یادداشت‌های تهی‌مغزانه‌ی پورپیرار نجات خواهند یافت! جالب آن که وی پس از لجن مال کردن بخش عمده‌ای از تاریخ و فرهنگ ایران، اخیراً به سراغ «سعدی» رفته و با انتشار کتابی به نام «مگر این پنج روزه» این بزرگ‌مرد ادب پارسی را نیز مشمول اهانت‌های جاهلانه‌ی خود کرده است.
باری، امید است این مقاله، مقدمه‌ای باشد برای شکست سکوت سنگین و ناشایستی که تاکنون در برابر عقاید و تولیدات سفارشی «ناصر پور پیرار» این وطن فروش نادان و این جیره‌خوار ممالک عرب، ادامه داشته، و آغازگر واکنش و اعتراض درخور ایرانیان میهن پرست باشد علیه اقدامات و القائات دشمنان این مرز پر گهر.
به گفته‌ی هومن , پورپیرار یک توده‌ای دو آتشه بود که پیش و پس از انقلاب، نشریات و کتب حزب توده را منتشر می‌کرد و به دستور و سفارش سفارت‌خانه‌های کشورهای کمونیستی، و به مزد ایشان، کتاب‌هایی را در مدح و ستایش کمونیسم به چاپ می‌رساند. به گفته‌ی علی‌رضا نوری‌زاده «پورپیرار در سال‌های پس از انقلاب سمت بازجو را داشته است. گفته می‌شود که همراه با ح. ش. از تهیه کنندگان و نویسندگان برنامه‌ی معروف تلویزیونی «هویت» بوده است. ناصر پورپیرار در حال حاضر مدیرعامل انتشارت «کارنگ» در تهران است. تا آن جا که می‌دانم، نخستین ورود ننگین پورپیرار به حوزه‌ی تاریخ ایران، به واسطه‌ی کتاب «از زبان داریوش»(نوشته‌ی هایدماری کخ، ترجمه‌ی دکتر پرویز رجبی، انتشارات کارنگ، ۱۳۷۶) بوده است که در آن خود را به عنوان ویراستار معرفی کرده و در واقع خواسته است هر طور شده نام خود را بر روی جلد این کتاب نفیس ببرد چرا که معلوم نیست او چه چیزی را در این کتاب ویرایش کرده در حالی که ترجمه‌های دکتر رجبی بسیار قوی و درخشان است. پورپیرار که همواره شیفته‌ی مقدمه نویسی بر کتاب‌ها به منظور ابراز وجود است، در مقدمه‌ای دو صفحه‌ای که بر این کتاب نوشته، عصر هخامنشی را «مبشر راستی و برابری و آزادی و عدالت» معرفی کرده و آن را باعث غرور ایرانیان دانسته و حتا نوشته است «هنوز ایرانیان به جهان با همان ویژگی‌های دیرین و نخستین خود، یعنی پندار و کردار و گفتار نیک شناخته می‌شوند …» جالب است که تا این زمان، پورپیرار موضعی مثبت در قبال هخامنشیان و ایران باستان داشته است، اما چندی بعد، آن ویراستار علاف سابق به ناگاه تحول شخصیت یافته، یک شبه تبدیل به نویسنده‌ای انقلابی و پرآوازه و «مورخی دانشمند !!!» می‌شود و به خصم خبیث و دشمن درجه یک هخامنشیان و ایران باستان (به طور کلی) مبدل می‌گردد. او با انتشار مجموعه کتاب‌هایی چون «دوازده قرن سکوت» و «پلی برگذشته» (از طریق انتشارات خودش) کل تاریخ ایران باستان و حتا دوران پس از اسلام را به لجن می‌کشد و بسیاری از مورخان و دانشمندان ایرانی و اروپایی را به باد دشنام و اهانت می‌گیرد و مدام در مدح و ستایش تمدن و فرهنگ عالی اعراب (!!!) سخن پردازی می‌کند؛ و شگفتا که محافل علمی و فرهنگی کشور سکوتی معنادار در برابر گستاخی و بی‌شرمی این اعجوبه‌ی خود فروخته روا داشته‌اند. اما امروزه، با توجه به سوابق و عملکرد پورپیرار، کسی شک ندارد که او به مزد و سفارش سفارت‌خانه‌های کشورهای عرب و به تأیید مقامات جناح عرب (!) به تولیدفله‌ای چنان یاوه‌‌های خردسوزی روی آورده است.