قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، اصل بیست و هفتم:
تشکیل اجتماعات و راهپیماییها، بدون حمل سلاح، به شرط آن که مخل به مبانی اسلام نباشد آزاد است.
خوب چند روز دیگر به ۲۲ خرداد روز انتخابات ریاست جمهوری نمانده روزی که امیدوارم باعث شادی اکثریت بشود. تا امروز تقریبا تمام مناظره های مهم هم انجام شده و موسوی خیلی خوب از پس مناظره ها بر آمده و خودش را به عنوان کاندیدای اول مردم مطرح کرده است.
چیزی که به سادگی نباید از آن گذشت روحیه و تبلیغات هنرمندانه اوست. یک رنگ سبز توانست بزرگترین تبلیغات را به دنبال داشته باشد. از حق نباید گذشت که چهره دوست داشتنی و لباس پوشیدن او نیز برایش خوب رای آور خواهد بود. پس از سالها سرخوردگی و افسردگی سیاسی شاید پس از اواسط دوره دوم خاتمی دوباره شور و شوق سیاسی در مردم پیدا شده که باید آنرا به فال نیک گرفت. حداقل اینست که مردمی متفاوت با علایق و سلایق متفاوت توانستند بر روی یک نفر ائتلاف کنند و یک رنگ شوند. کاری که سالیانی است انجام نشده و هر کسی ساز خود را میزد دیگر عقیده تحریم هم در ایران خواستگاهی ندارد و اکثریت دریافته اند از یک روز در خانه نشتن اگر به دردسر بزرگتری نیانجامد موفقیتی حاصل نخواهد شد.
به هر روی انتخابات کم هزینه ترین راه برای ادامه اصلاحات است شاید برای غیر سیاسی ها یک صبح تا ظهر در صف ایستادن باشد حداکثر. که این میتواند بالاترین بازدهی را نسبت به هزینه انجام شده مردم داشته باشد حتی اگر تمام مشکلات ما توسط رییس جمهوری حل شدنی نباشد. علاوه بر این رای دادن با هیچ فعالیت دیگری تناقضی و تداخلی ندارد. رای دادن به این معنا نیست که فردا خواسته های حقوق بشری نداشته باشیم، اعتراض نکنیم و از همه حق و حقوق خود بگذریم.
گفتن اینکه همه کاندیدها یکی هستند و هیچ تفاوتی نمیکند را حداقل در این چهار سال کسانی که در ایران بودند با تمام وجود درک کرده اند آنهم در هر لحظه . وقتی سوار تاکسی شدیم وقتی به مغازه برای خرید رفتیم وقتی صبحها سرکار میرفتیم وقتی به محیط اینترنت می آمدیم وقتی سفر خارجی میرفتیم وقتی ….
انتخاب حق مردم است. اگر از همین انتخابی که پیش رویمان است استفاده نکنیم نباید انتظار داشته باشیم که انتخابهایمان بیشتر هم بشود.
باید شرایط ایران امروز را شناخت ما در منطقه ای هستیم که در افغانستانش که دموکراسی غربی دارد نماینده زن بیحجابش از مجلس اخراج میشود یا عراقش که فدرال دموکرات است هنوز مردمش با بمب همدیگر را میکشند خوشخیالیست که فکر کنیم ما ایرانیان ۱۰۰ درصد متفاوتیم. بر همین اساس رقیب بسیار قدرتمند است و کم طرفدار هم ندارد. فریاد زدن و با دنیا سر جنگ داشتن و بی احترامی کردن و مخالفت بی دلیل با تمام جهان، توهین به مردم به خاطر پوشش و … طرفداران خاص خود را در ایران خواهد داشت طرفدارانی که خیلی جدی در انتخابات شرکت خواهند کرد. باید تا حدی از برخی خواسته ها هم گذشت چرا که انتخابات ریاست جمهوری مانند مجلس نیست که به هم عقیده و هم حزب خود فقط فکر کنیم این عرصه بیشتر محل یکی شدن و نزدیک شدن اکثریت است. این نکته را هم اضافه کنم کروبی هم شعارهای خوبی مطرح کرده البته شعارهای معین در چهار سال پیش هم تا حدی به آن مشابه بود اما در شرایط بحران اقتصادی این شعارها چندان مردمی به نظر نمیرسد و بیشتر حزبی و قشری است علاوه بر آن موسوی جذابیتهایی در سطح جامعه دارد که کروبی فاقد آن است. از پوشیدن کت و شلوار شیک و چهره دلنشینتر بگیرید تا دوری چند ساله از قدرت و حکومت که برایش به امتیاز بزرگی تبدیل شده است.
با وجود تمام امیدورایها شکست موسوی هم احتمال بسیار بالایی دارد مگر اینکه همه از حق انتخاب خود استفاده کنیم تا اقلیتی که پای ثابت رای دادن هستند تبدیل به اکثریت نشوند.
قسمت آخر بهترین قسمت بود. مدیریت زمان موسوی این فرصت را به او داد که جلسه را با سخنان خودش به اتمام برساند: