قبلا بهترین سریالهای آمریکایی را از نظر خودم معرفی کرده بودم و همچنان توصیه میکنم که در درجه اول آن سریالها را ببینید
سریال های غربی که باید دید

اما در این قسمت میخواهم سریالهای دیگه ای را که از چون و چراشون مطلعم معرفی کنم.از نظر من این لیست سریالها به خوبی سریالهای توصیه شده قبلی نیست اما به هر حال سلایق متفاوت هست و این لیست سریالهای بییشتری را شامل میشود از طرفی بعضی سریالها را هم باید توصیه کرد به ندین. البته این سری سریالها را کامل ندیدم و تا حدی از همه شان خبر دارم. درواقع این مطلب بیشتر معرفی است تا توصیه برای دیدن، تصمیم با شماست.

به علت طولانی بودن لیست بالا گذاشتن عکس صفحه را شلوغ میکرد. اما سعی میکنم هر چند وقت یکبار این پست را آپدیت کنم

سریال لاست تمام شد، به کسانیکه این سریال را کامل ندیده اند توصیه می کنم این مطلب را نخوانند

سریال لاست تمام شد. بسیاری از ناگفته ها هم باقی ماند. نکته ای اصلی این بود که سریال لاست 6 فصل طول کشید و در طول این شش فصل نویسندگان داستان های فرعی زیادی در سریال وارد کردند که جذابیت و کشش داستان بیشتر شود و بینندگان بیشتری را جلب کند. تکنیک نویسندگان داستان برای جلب بیننده ایجاد سوال بیشتر بود به حدی که فصل آخر این سریال هم نتوانست به تمام این سوالات جواب بدهد. هر چند اکثر این سوالات را میتوان فرعی یا غیر مهم نامید. داستان تا حدی باز هم هست تا ببیننده فرضیات خود را در مورد داستان داشته باشد. خیلی از سوالات عملا جوابی ندارند و جز ایرادات داستان به حساب می آیند. اما باید بابت همراه کردن بیننده آنهم شش سال در روزگاری که سریالها به سرعت ببینده شان را از دست میدهند و کنسل میشوند به سریال لاست آفرین گفت. لاست تمام شد با یک پایان نسبتا زیبا و اما پر ابهام.

یکی از نویسندگاه لاست توضیحات خوبی در مورد داستان و پایان داستان داده که بسیاری از ابهامات را رفع میکنید.توضیح اینکه منظور از MIB همان دود سیاه است. مطلب در یکی از فروم ها توسط یکی از دوستان ترجمه شده و منبع را در پایان این مطلب آورده ام:

خدا خیرتون بده! بالاخره میتونم زبونم رو باز کنم! برای مدت طولانی مجبور بودم دهنم رو بسته نگه دارم. امیدوارم به روشن شدن مسائل کمک کنم. مسائل بی معنی که در واقع بی معنی نیستند.
اول از همه جزیره:
جزیره واقعی بود. تمام چیزهایی که هم که در طول فصل 6 در جزیره اتفاق افتاد واقعی بودند. اون تصویر لاشه هواپیما موقع تیتراژ سریال رو فراموش کنید. اون فقط برای این بود که ذهن مردم رو درگیر کنه و نشون بده که سریال چه راه طولانی رو پیموده. اون ها واقعا سقوط کردند. واقعا نجات پیدا کردند و واقعا با دارما و دیگران (others) آشنا شدند. جزیره تعادل بین خیر و شر رو در دنیا حفظ میکرد. از ابتدا همین کار رو میکرد و به همین کار هم ادامه خواهد داد. و جزیره همیشه به یک محافظ نیاز دارد. جیکوب اولین نبود و هارلی هم آخرین نخواهد بود. جیکوب مجبور بود با یک نیروی بدخواه (MIB) مبارزه کند که نه مادرش و نه هارلی این مشکل را نداشتند. جیکوب شیطان را ایجاد کرد و مجبور بود راهی پیدا کند تا نابودش سازد در حالی که قوانین از اینکه او واقعا این کار را انجام دهد جلوگیری میکردند.
بنابراین جیکوب شروع به اجرای نقشه‏ ای کرد و افرادی رو به عنوان کاندیدا به جزیره مییاورد تا کاری که او نمیتوانست انجام دهد را انجام دهند. کشتن دود سیاه. اون لیست بلند بالایی از کاندیداها داشت که نسل های مختلفی رو شامل میشد. اما هر وقت که مردم رو به جزیره میاورد MIB زودتر دست به کار میشد و آنها رو فاسد میکرد و باعث میشد تا هم دیگه رو بکشند.(داستان روسو که به جزیره امدند و بعد همدیگر رو کشتند و روسو همیشه میگفت یه چیزی اونها رو آلوده کرده) این قضیه تا زمانی ادامه داشت که ریچارد وارد جزیره شد و کمک کرد تا جیکوب بفهمه که اگر نقش موثرتری ایفا نکنه نقشش هیچوقت جواب نخواهد داد.(یعنی فقط مردم رو نیاره و به حال خودشون رها کنه. بلکه باید مورد هدایت قرار بگیرند و به این ترتیب دیگران شکل میگیره)
دارمایی ها که به صورت تعداد زیادی از افراد قبلا به جزیره آورده شده بودند ، توسط جیکوب آورده شده بودند و بخشی از نقشه اون برای کشتن MIBبودند. گرچه MIB از نقشه جیکوب آگاه بود و برای همین با فاسد کردن بن در اجرای نقشه اخلال ایجاد کرد. کاری کرد که بن باور کنه که داره دستورات جیکوب اجرا میکنه در حالی که درواقع دستورات MIB رو اجرا میکرد.(برای همین در آخر فصل 6 دیدیم که بن گفت فکر میکردم که من اونو کنترل میکنم ولی در واقع اون منو کنترل میکرد. دقیقه مثل شیطان که بدی ها رو زیبا جلوه میده) این اتفاق تمام فعالیت های ضد جزیره بن رو توجیح میکنه. او رهبر دیگران بود و هر وقت که افرادش نگران بودند از زبان جیکوب صحبت میکرد و کارهایش با دلیل اینکه خواست جیکوب اینست توجیه میکرد.
دارما در واقع برای این آورده شد تا مفید واقع بشند. اما مثل همیشه MIB در میان آنها فساد و تباهی ایجاد کرد و در نهایت توسط دست نشانده اش بن همه آنها را کشت. حالا ، آیا دارما تنها برای اینکه شرایط برای جک و سایر کاندیداها فراهم بشه تا در نهایت دود سیاه رو بکشند به جزیره آورده شد ؟! یا جیکوب لیست دیگری هم داشت که اسامی افرادی از دارما در آن بود که ما هیچوقت از آن مطلع نشدیم؟! این سوالی ایست که از روی قصد هیچوقت به آن جواب داده نشد زیرا که هر جوابی که نویسندگان به این سوال میدادند از پاسخی که خود شما به آن میدادید بدتر از آب درمیامد. گرچه هدف دارما بیهوده و یا حتی مبهم نیست.
با وجود این نقشه بزرگ ، جیکوب میخواهد به کاندیداهایش چیزی را بدهد که هم خودش و هم برادرش از آن محروم بودند ؛ حق انتخاب. از آنجایی که اون طی دهه های مختلف انبوهی از کاندیداها رو به جزیره میاورد و به آن ها اجازه میداد تا خودشان انتخاب کنند که در نهایت کدامشان کار مورد نظر رو انجام خواهد داد. شاید اون از اول میدونست جک کسی است که دود سیاه رو میکشه و در نهایت هارلی محافظ جزیره میشود. شایدم نمیدونست.
اما این همیشه سوال اساسی سریال بود : جبر و تقدیر یا اختیار و انتخاب. ایمان و اعتقاد و یا علم . در واقع به شخصه فکر میکنم که جیکوب از اول میدانست که چه چیزی اتفاق خواهد افتاد و اینکه هر کسی در فصل 6 نقشی ایفا کرد در کمک به جک تا به جایی که باید برسه ، برسه. جایی که جک میبایست می‏بود تا بتونه دود سیاه رو بکشه و هارلی رو به عنوان محافظ جزیره قرار بده. میدونم که خیلی از نویسنده ها چنین عقیده‏ ای دارند. اما باز هم به این سوال جواب نمیدن و نباید هم جواب بدن چون مزه سریال رو از بین میبره.
و اما…
دنیای کناری (side universe) :
دنیای کناری جاییکه داستان از حیث عرفانیت و خداشناسی و متافیزیک خیلی جالب میشه و بحث های باحالی انجام میگیره. حداقل از نظر من. به دلیلی اینکه من به تئوری های تاریخی-مذهبی خیلی علاقه دارم و عاشق بحث هایی بودم که در اتاق نویسنده ها درباره این تئوری ها میشد. به طور اساسی چیزی که سریال میخواد بگه اینه که ما در طول زندگیمون به افراد مشخصی وصل هستیم و با اونها ارتباط داریم. به اونها soulmate (کسی که به طور عمیقی درکش میکنید و همدیگر رو میفهمید) میگن. گرچه فکر نکنم این بهترین کلمه برای توصیف این باشه. این افرادی که ما به اونها متصلیم ، همانطوری که کریستین شپرد میگه در “مهمترین لحظات زندگیمون با ما هستند” اینها افرادی هستند که ما با اونها از زندگی این دنیا به زندگی در دنیای دیگر میرویم. این تئوری به طور کلی از آیین هندو گرفته شده و مقدار زیادی از محتوای مذهب غربی با اون ترکیب شده.
استعاره ای که نوسندگان خلق کردند بر پایه این فلسفه های مذهبی بنا شد. گمشدگان به عنوان یک گروه به صورت ناخودآگاه این دنیای کناری را خلق کردند. جایی که آن ها در برزخ هستند تا زمانی که بیدار شوند و به خود آگاهی برسند و یکدیگر رو پیدا کنند.
زمانی که اونها همشون یکدیگر رو پیدا کنند میتونند رخت برببندند و به جلو حرکت کنند. در واقع این به منظور زندگی پس از مرگ در داستان هست. بر اساس سریال هر کسی دنیای خودش و زندگی خودش را در برزخ درست کرده تا زمانی که soulmate خودش رو پیدا کرده و همگی با هم به دنیای بعدی منتقل بشن. این مفهوم واقعا زیباست. حتی اگه شما آدم مذهبی و معنوی هم نباشید این مفهوم که ما با هم زندگی میکنیم و با هم میمیریم بسیار ژرف و تاثیر گذار است.
این واقعا یک مفهوم جالب و عرفانی است که داستان رو یک دست و هماهنگ میکنه و جوهره اصلی سریال رو که از اول به همراه داشت بیان میکند.
این افراد قرار بود که با هم در اون هواپیما باشن. قرار بود که با هم اون حوادث رو پشت سر بگذارند. نه فقط به خاطر اینکه جیکوب اینطور خواست بلکه به خاطر اینه کائنات و یا خدا ( بستگی به اینکه چقدر مذهبی باسید) خواست که اینطور اتفاق بیافته. سریال همیشه داشت تقابل علم و اعتقاد رو نشون میداد و در نهایت هم به نفع ایمان و اعتقاد به پایان رسید. سریال به پرسش های پایه ای در مورد جزیره و اسرارش پاسخ داد. سوال در مورد اینکه تمام اسرار جزیره به چه علت هست ، گذشته تمام شخصیت های داستان ، تمام حدس ها و ایده ها برای پایاین. در نوع خدش یه دستاورد واقعی هست.
برداشت شما از این داستان چیه به خود شما بستگی داره به عنوان یه بیننده. در مورد فصل اول فکر کنید. زمانی که ما اول دریچه رو پیدا میکنیم. همه فکر کردند که جواب اینه! گرچه پایینش جواب بود! ولی بعدا میفهمیم که این فقط یه پایگاه از تمام اون پایگاه ها بود. یک حلقه از یک زنجیر طولانی که به تدریج بیشتر آشکار میشد. یک پازل بزرگ که به تدریج قطعاتش کنار هم قرار میگرفت.
با این حال نویسندگان داستان رو در فصل 6 با قرار دادن دنیای کناری به عنوان برزخ درکنار داستان جزیره از این هم فراتر بردند. به یاد میاورید زمانی که هارلی ، مایکل را دید. مایکل گفت : اون اجازه نداره که جزیره رو ترک کنه. درست شبیه MIB. اون نمیتونست وارد این دنیای کناری بشه و بنابراین نمیتونه فرصت اینو بدست بیاره که وارد زندگی پس از مرگ بشه. چرا؟ برای اینکه اون خودش رو با اعمال ناپسندش اثبات کرد.او در امتحان رد شد. ولی بقیه تونستند وارد دنیای کناری بشوند. بعضی ها قبل از جک و بعضی ها بعد از جک. و بعضی ها هم مثل هارلی قرن ها بعد! آنها در برزخ زندگی میکنند تا به خود آگاهی برسند و تنها زمانی میتوانند رخت بر ببندند که با هم باشند. چرا که آهن ها به هم وصلند. سرنوشت اونهاست که تا همیشه با هم باشند. این تقدیر اونهاست.
اونها به آنا لوسیا یا دنیل یا روسو و میلز و لاپیدوس متصل نیشتند و ارتباط ندارند و در واقع تمام کسانی که تو کلیسا بودند افرادی بودند که در فصل 1 حضور داشتند. با این حال بقیه افراد هم در دینای کناری وجود دارند. چرا؟! خوب دیگه ، اینجا جایی که تصمیم رو به عهده شما میگذارند. اما چیزی که من میپسندم اینه که کسایی که تو برزخ جا گذاشته شدند باید بگردند و soulmate خودشون رو پیدا کنند قبل از اینکه بیدار بشند و به خودآگاهی برسند. امکانش هست اون افراد کسانی باشند که اصلا در جزیره نبودند.
بسیاری از مردم در مورد بن صحبت میکنند که چرا وارد کلیسا نشد؟ جواب سادست. بن نمیونست بره چون هنوز با افرادی که بهشون نیاز داشت ارتباط بر قرار نکرده بود. اون باید کاری که دزموند و هارلی کردند برای افرادش بکنه تا اون ها هم به هم وصل بشند. همین طور برای ویدمورو … این مفهوم و توجیح لا اقل برای من خیلی شسته و رفته هست.
اما چیز هایی از پشت صحنه بگم:
دلیل اینکه بن یا خیلی های دیگه تو کلیسا نبودند به جز افرادی که در فصل 1 حضور داشتند اینه که نوسندگان پایان داستان رو بلافاصله بعد از pilot نوشتند و هیچ وقت عوضش نکردند. نویسنده ها همیشه میگفتند(در حالی که خیلی ها باورشون نمیکردند) که آخر داستان رو از همان اپیزودهای اول میدانستند به خاطر این تحسینشون میکنم. خیلی جالبه. ابتدا قرار بود بن کلا 3 اپیزود در سریال حضور داشته باشه ولی قسمت بزرگی از این نمایش شد.
برای کسانی که متعجب شدند پایان داستان در واقع از جایی شروع میشه که جک به سمت کلیسا میره و بعد تابوت پدرش رو لمس میکنه و چشماش رو میبنده و خاطراتش به یاد میاد. این پایانی بود که جی جی آبرامز میخواست و اونا هیچوقت عوضش نکردند.
لاست دست روی چیزی گذاشت که هیچ سرالی چین کاری نمیکنه. زندگی بعد از مرگ ، رویارویی با اعتقاد و اینچنین مسایل بزرگ و عرفانی. سازندگان هیچ وقت این مسایل رو از هسته اصلی داستان خارج نکردند حتی با وجود تمام عناصر علمی تخیلی.

منبع

‮این سفرنامه در واقع برنامه سفر ما در گذر از شهرهای: تهران-همدان-بیستون-کرمانشاه-مریوان-سنندج-زنجان-تهران هست.
‮با توجه به اینکه سفر به شمال از تهران مخصوصا اگه نیمچه تعطیلی در کار باشه و با اون ترافیک حداقل هفت ساعت طول می کشه به نظر من سفر به غرب کشور میتونه جایگزین خوبی باشه. برنامه سفر ما توی تابستون بود ولی تقریبا هیچ جا شلوغ نبود و هم جاده و خلوتیش لذت بخش بود و هم کل سفر. خوشبختانه با توجه به امکانات اینترنتی از همین تهران هتلهامون رو توسط دو تا سایت داخلی رزرو کردیم چون هر کدوم با یکسری هتلها کار می کردن.
‮با توجه به خطرناک بودن مسیر جاده ساوه ما از مسیر تهران همدان استفاده کردیم یا کلا باید آروم مثل بقیه بری یا کلا باید از همه سبقت بگیری ترافیک نیست ولی ماشین آهسته رو زیاده تو اون جاده. ما که آروم مثل همه رفتیم و بد هم نبود اونهایی هم که همش داشتن سبقت می گرفتن هم زیاد از ما جلو نیوفتادن. خوشبختانه غار علیصدر هم بین راه بود و سری به این غار زیبا زدیم. بعد هم رفتیم همدان اول رفتیم هتل باباطاهر و وسایلمون رو گذاشتیم و بعد شهر رو گشتیم. به نظر من یکی دو روز برای همدان کافیه. چون بیشتر جاهای دیدنی حالت بازدید داره و شما میتونی بری در عرض یک ربع بازدید کنی و بری جای بعدی. در کل جای خوب و دیدنی ای هست مخصوصا بنده از موزه هگمتانه خیلی خوشم اومد . این موزه شامل وسایل باقی مانده از دوره مادها بود همینطور یکی دو تا جسد فسیل شده هم موجود بود که جالب بودند. اما در مورد همدان باید به نکات منفی اون که کم هم نبود اشاره کنم. اول اینکه همدانی ها همدان رو پایتخت فرهنگی ایران میدونند ولی پایتخت فرهنگی بودن فقط به داشتن آثار باستانی و فرهنگی نیست، چیزی که هست به عنوان توریست محیط رو فرهنگی حس نخواهید کرد. وضع رانندگی و ترافیک در همدان به شدت بد بود و فرهنگ ترافیکی بدی حاکم بود فرهنگ ترساندن همدیگر! خوب شاید مردم بومی به این وضع عادت کرده باشند ولی برای یک توریست این وضعیت خیلی جالب نیست در همدان راننده های خودرو وقتی عابر پیاده می بینند سرعتشون رو زیاد میکنند که عابر بترسه و به سرعت از خیابون بره بیرون! در مقابل عابر های پیاده هم بدون نگاه کردن به ماشینی که داره میاد و طوری که انگار ماشین رو ندیدن از خیابون رد میشن! برای کسی که آنجا زندگی میکنه شاید عادی باشه ولی شمای غریب وقتی میخوای پیاده از خیابون رد بشی می بینی انگار همه ماشینها عین بازی آتاری منتظرند شما پاتو بزاری تو خیابون از روت رد بشن! وقتی هم که خودت راننده ای می بینی که مردم با خیالی آسوده می پرن جلوی ماشینت! نکته بعدی گرانی هتلها و خدمات نه چندان خوبشون بود. ما توی هتل باباطاهر بودیم که از بهترین هتلهای این شهر بود و مثلا چهار ستاره و قیمتی بیش از هر هتل چهار ستاره ای ولی در حد یک هتل سه ستاره بود شاید فقط زیباتر بود مثلا رفتم پیش رسیپشن میگم اینترنت بی سیم میخوام کار کنم گفت من وقت اینکار ها رو ندارم! در حالیکه جز امکاناتشون نوشتن اینترنت. بدتر از اون اینکه من ندیده بودم رسیپشن هیچ هتلی اینقدر بی نزاکت باشه در موارد دیگه هم همینطور بود. حداقل پایتخت فرهنگی ایران دیگه رسیپشن هتل چهار ستاره اش که این باشه حساب بقیه جاها رو بکنید. معبره ها مخصوصا مقبره بوعلی و باباطاهر دیگه معنویتی نداشت. بلیط ها ارزون بود بود و هر کسی که علاقه ای هم نداشت میومد تو و خیلی شلوغ بود و کل فضار حالت بد و ناجوری پیدا کرده بود، شاید بهتر باشه قیمت بلیطها رو زیادتر کنند که حالت نمایشگاه کتاب پیدا نکنه.
‮خوب پس از خروج از همدان وارد استان کرمانشاه شدیم. از مسیر اسدآباد-کنگاور رفتیم. معبد آناهیتا هم سر راه بود و بازدیدی کردیم متاسفانه چیزی باقی نمانده شاید اگر یک نمونه کوچکی از این بنا رو کنارش بازسازی می کردند جذابیت بیشتری داشت ولی در مجموع میشه گفت تقریبا جز اسم هیچی موجود نیست فقط بزرگی معبد که از محوطه مشخصه برام جالب بود اندازه یه زمین فوتبال بوده این معبد.

‮بعد از کنگاور رفتیم سمت بیستون. تو استان کرمانشاه اگه خودتون رو انداختید توی اتوبان کربلا می تونید از یک جاده عریض هشت بانده و زیبا بهره مند بشید که رانندگی در اون خیلی هم لذت بخشه. البته متاسفانه باید گفت جز این اتوبان بقیه جاده های این استان به وضع خجالت آوری خراب، باریک و پر دست انداز هستند. به هر حال از همان اتوبان کربلا مستقیم میرسید به بیستون، یا گل سر سبد این سفر. بیستون کنار یک چشمه طبیعیه که بهش میگن سرآب بیستون. البته منظور از سراب تو کرمانشاه سر+آب یا همون سرچشمه هست. سراب بیستون واقعا زیبا بود و فضای سبز خیلی جالبی داشت. خود نقش بیستون که بسیار زیبا بود و بی نظیر. به نظرم هر ایرانی قبل از مرگش لازمه یکبار این اثر تاریخی و هنری رو ببینه. خوب نکات منفی بیستون رو هم بگم یکی اینکه اصلا از بنا حفاظت لازم انجام نمیشه چه در مقابل بلای طبیعی و چه غیر طبیعی. یادمه ما که سرباز بودیم گاهی سربازها 24 ساعت شبانه روز برای حتی یک انبار خالی پست می دادند حالا نمیدونم چه ایرادی داره از یک چینین جای ارزشمندی به جاش محافظت بشه مخصوصا که میشه حتی اگه مخارجی داره از راه بلیط فروشی تامین بشه. نکنه منفی بعدی یک عده از بچه های همون شهر بیستون بودند که به عنوان راهنما میومدند و از تاریخه اونجا میگفتند بدیش این بود که یکسری از چیزهایی که میگفتند منبع شعرهای نظامی و غیره بود که اصلا تاریخی نیست و داستان ادبیه، جای داستان ادبی و شعر تعریف کردن پای یک اثر تاریخی نیست و تو جلسات ادبیه خلاصه خیلی ناراحت کننده است پای اثر تاریخی بیستون که به دستور داریوش بزرگ ساخته شده بشنوی که بیستون رو فرهاد به خاطر شیرین ساخته!. دیگه اینکه بعضی چیزها رو هم کلا اشتباه یاد گرفته بودند. به هر حال به نظرم خود محوطه تاریخی بیستون رو میشه چند ساعتی توش موند. سرابش هم به نظر من از بقیه سرابهای کرمانشاه در مجموع بهتره. البته این نکته رو هم در مورد سرابهای کرمانشاه بگم که سراب جای دیدنی نیست و اگه میخواهید به قصد دیدن برید و برگردید بهتره این کار رو نکنید این سرابها در حد همون پارک های تهران هستند اما طبیعی. خلاصه کنم که جای اینه که یکمی با خانواده یا دوستان اونجا استراحت کنید و گپی بزنید و جای دیدنی به حساب نمیاد بیشتر محل استراحت حسابشون کنید.
‮یک چیز جالب توی تمام آثار تاریخی توی این مسیر بود که این سلاطین قاجار روی هر اثر تاریخی یه علامتی از خودشون گذاشته بودند و تقریبا به هیچی رحم نکرده بودند، فکر کن روی آثار تاریخی شاهان بزرگ تاریخ ایران یک دفعه نقاشی فتحعلی شاه خانم باز رو کشیدند!
‮خوب بعد از بیستون رفتیم به سمت کرمانشاه متاسفانه هتلهای خوبش جا نداشتند و مجبور شدیم بریم یک هتل دو ستاره به اسم رسالت ظاهرا برای رزو هتلهای خوب حداقل بیست روز قبل باید اقدام کنید. البته باید بگم نسبت به قیمتش بسیار خوب بود ایراد کم نداشت ولی به نظرم خیلی بیشتر از یک هتل سه ستاره ایرانی بود. البته جای خوب شهر نبود و مشکلاتی داشت ولی بعد از اینکه هتل چهارستاره همدان اونطوری بود انتظار داشتم یک هتل دوستاره خیلی بدتر باشه که خوب در مجموع قابل تحمل بود. شهر کرمانشاه هم جای دیدنی کم نداره طاق بستان جای زیبایی هست و تاریخی. رستورانهاش هم یک چیزی مثل فرحزاد تهران هست ولی دنده کباب طاق بستان رو می تونم به جرائت بگم بهترین و خوشمزه ترین غذایی بود که تو عمرم خوردم واقعا عالی بود.
‮ بازار کرمانشاه رو هم دیدم به دیدنش می ارزه بعضی صنایع دستی هم باقیمت خوبی اونجا پیدا میشه. شاید بشه گفت بهترین و جالبترین بازار توی استانهای همدان، کرمانشاه و کردستان از نظر من همین بازار کرمانشاه هست. اگر قصد خرید دارید بهترین جاهست حداقل از نظر کیفیت. بازارهای دیگه استانهای غربی مثل بازار پاوه و مریوان و قصر شیرین و غیره بیشتر مرکز اجناس درجه چندم چینی هست مخصوصا اینکه خیلی از این بازارهای مرزی عملا فقط توی ایام نوروز و تعطیلات فعالند و بقیه سال مثل تابستون که ما رفتیم اصلا جذابیتی ندارند، چند تا از این بازار های مرزی رو دیدم و چیز خاصی نخریدیم شاید بهتر بود نمیرفتیم البته از بازار بانه تعریف میکردند که بعد از این ماجراها برای اونجا هم انگیزمون رو از دست دادیم.
‮بعد از همدان رفتیم سمت مریوان بین راه هم جاهای دیدنی بود البته خیلی هم نمیشه گفت دیدنی مثلا غار قوری قلعه بود که برای ما که تازه از غار علیصدر اومده بودیم خیلی جالب نبود البته عکسهایی که اونجا گرفتیم بعدا که اومدیم تهران دیدیم از عکسهای غار علیصدر قشنگتر شده ولی خودش واقعا اصلا به غار علیصدر نمیرسید. یا بین راه روستای نگل بود که میگفتند قرآن زمان پیامبر اونجاست در حالیکه قرآن بعد از رحلت پیامبر بصورت کتاب قرآن در آمد برای همین انگیزه ای برای دیدنش نداشتیم و معلوم بود که قرآن نگل خیلی هم نباید قدیمی باشه. چند تا سراب بود که بهترینش سراب نیلوفر بود که همونطور که گفتم جای استراحت هستند بیشتر.
‮اما مریوان جای قشنگی بود. رفتیم هتل زریوار که چهار ستاره بود البته شاید بشه سه ستاره اش رو قبول کرد با استانداردهای ایران اما خوب قیمتش منطقی بود و گران نبود برای همین میشه گفت شکایتی ندارم اما دوستانی که میرن انتظار هتل چهار ستاره نداشته باشند. مریوان دریاچه قشنگی داره دو روز مریوان بودیم و روز اول رفتیم قایق سواری که خیلی چسبید. کبابیهای کنار دریاچه هم خیلی خوبند ماهی کباب رو خیلی عالی درست می کنند حتی از شمالی ها هم بهتر ، بهترین کباب ماهی عمرم رو هم باید بگم که توی همون مریوان خوردم. اصلا کردها خیلی خوش غذا هستند یکی از جنبه های خاطره انگیر سفر مون به غرب کشور همین غذاهایی بود که خوردیم. البته متاسفانه روز دوم نتونستیم بریم دریاچه به قدری پشه یک دفعه زیاد شد که نزدیک دریاچه هم نمیشد رفت نیششون می سوزند تمام جون آدم رو. توصیه میکنم قبل از سفر از داروخانه کرم ضد پشه بگیرید ، متاسفانه ما از این وضع بی خبر بودیم. البته پشه ها ظاهرا با محلی ها خوب بودند چون اونها راحت نشسته بودند اونجا بلال می فروختند!
‮روز آخر سفر هم از سنندج به سمت بیجار و بعد زنجان راه افتادیم. زیاد برای سنندج وقتی نگذاشتیم حس کردم که شهر جای خاصی نداره، البته یک خیابونی بود که اسمش دقیق یادم نمیاد ولی همه کارشون ساخت شطرنج و تخته نرد بود و چقدر هم زیبا بود و قیمتها هم نسبت به کاری که روشون انجام شده بود خوب بود.
‮متاسفانه وقتی نداشتیم که سمت دیواندره و تخت سلیمان بریم از سنندج رفتیم سمت بیجار، جاده طولانی و خیلی خلوت بود و بعد هم زنجان که تا تهران اتوبان بود. البته راههای میانبری هم بود مثل برگشتن به همان همدان اما برای روزهای آخر سفر از مسیر اتوبان زنجان اومدیم که خوب حداقل بیوفتیم تو اتوبان که راحتتر باشه.
‮در مجموع سفر خیلی خوبی بود و به همه توصیه میکنم از غرب کشور غافل نشید. مخصوصا دوستان تهرانی که توی هر تعطیلی میندازند تو جاده شمال و اون ترافیک وحشتناک. کردها چه مردم کردستان چه کرمانشاه آدمهای خیلی خوبی بودند حتی یکی دوجا کلی اصرار کردند که بریم شب خونشون بمونیم که فقط کفتیم هتل رزرو کردیم بی خیال شدند در مجموع مردم مهربونی بودند برعکس خیلی جاها فقط به این فکر نبودند که گردشگر کسیه که باید هر چقدر میتونی ازش پول بگیری، فقط اگه تو رانندگی رعایت غریبه ها رو بکنند دیگه عالی هست البته همین الان هم نسبت به همدانیهای خیلی خیلی بهترند در رانندگی. این سفر خیلی چیزها برای دیدن و لذت بردن داره که هر کدومش به تنهایی میتونه دلیل سفر باشه از اون دنده کباب طاق بستان که ساده ترینشه بگیرید تا عظمت بیستون این نقاشی سه بعدی باستانی و افتخار آمیز.